می خواهمدَمیبياسايم ...

 آسایشی در اوج سرما ، در اوج خفقان...
 زندگی دوباره آغاز می شود ...!
 باور کن حتی واژه بودن هم عذاب آور شده
 من نبودن را ترجيح می دهم ...
 خدایا من هنوز هم فلسفه جبر و اختيار تو را درک نکرده ام !!! 
 زمین خلوت را می نگرم و آسمان ساکت را و خود را...
 و در این نگریستنهای همه دردناک و همه تلخ .... همواره از خود پرسیده ام و هر
 لحظه صریح تر و کوبنده تر ،  که تو اینجا چه می کنی؟!
 احساس می کنم که نشسته ام و زمان را می نگرم و آدمها را می نگرم که می گذرند...
 همین  و همین !
 کوله‏بارم را بسته‏ام
 برای یک سفر طولانی
 به مقصدی نامعلوم

    همراه قاب عکسم

                                             و خیال تو

                                                                            -  خدا نگهدار