و انگار این منم که سایه ی سایه ام هستم !

 

 

بادآمد و بادبادکها را بُرد.

 

 

 

ساحل ، آسایش ، آرامش  ...
شکستم بغض نفرین و شدم موجی به دریاها
تا برسم به اوج آسمون
بپرسم از ابر

که ،

چرا نمیگرید به حال ما ؟!

بگویم به باد ، که چرا برد تار و پود ما .
باران بارید و آرامش ساحل رفت به باد

باد آمد و بادبادک ها را برد
و زندگی شد تلخ تر از فریاد ...

 

.................................................................

 

شب ، از جنگل،

شعله ها می گذشتند .

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته دردود شب ، رو نهفتم

و درگوش برگی

که خاموش خاموش می سوخت

گفتم:

-        مسوز این چنین گرم درخود ، مسوز!!

-        مپیچ این چنین تلخ برخود ، مپیچ!!

    که گر دست بیداد تقدیر کور

    تو را می دواند به دنبال باد

                                      مرا می دواند به دنبال هیچ!!!