پرنده بی پرنده

بعد از مدتی ..

m-star — Tue, 30 Jun 2009 00:32:18 GMT

سلام

خیلی وقته که اینجا نیومدم !

منو که یادتونه..

خوابم نمی آید!

طعم گس چهارشنبه
بوی تمشک و خاکستر
عطر تنبور و فلوت .

دیروز کبوتری از من سراغ تو را می گرفت!
گفتم ، به سمت واژه های ترد .

یادم افتاد از هفتم آسمان ندیدمت
و چه قدر دلم برایت تنگ شده
من اگر نخواهم با روزهای خدا صبوری کنم چه می شود ؟

نمی دانی چه قدر دلم گرفته
سه ساعت است عقربه ها اسیر یک اند .

حالا من با این همه مرده ی سیاه چه کنم ؟
این جا همه چیز مرده
صندلی ، میز، آئینه ، ستاره ، پنجره ، دیوار
حتی درای درون قاب و ماهی های درون آب
و من که از همه مرده ترم
اگر باور نمی کنی پاورچین و ساده کنارم بیا
و ببین که بوی کافور می دهم..!

آواز کلاغ ، سیاهی اتاق را بیش تر می کند .
سیاه پوشانی که جای خرما ، قار قار تعارف می کنند .
بنشین کنار مرگ من
و مرا ببوس تا دوباره زاده شوم
کسی برایم از شهریور کبوتری بال بسته آورده بود
بال هایش را که باز کردم
تو زاده شدی
بوی تمشک و خاکستر می آید
عطر تنمبور و فلوت
کاسه ی شب
پر از سکه های ستاره شده
ماه گدایی می کند
ونوس نی لبک می زند
نپتون فلوت می نوازد
این شب عجب ارتفاعی دارد
بنشین و برای زمستان
مثنوی بخوان
{نمی دانی چه قدر دوستت دارم}
مرگ هم به لکنت افتاده
چشم هایم خاکستری شد
سیگارت را خاموش کن
زمستان هم
از دود خوشش نمی اید
نگذار قهر کند
راستی امروز چندم پرنده است ؟
چرا خوابم نمی آید ؟
کسی برایم مریم آورده ، کسی انار ، کسی ریواس
ولی من به کسی فکر می کنم که هیچ وقت جز دست هایش

چیزی برایم نمی آورد
چرا می ترسی ؟
آن یک نفر کسی جز تو نیست
می خواهم نامت را در گوش ماه بگویم
نه حسود تر از آنم که تو را با ماه قسمت کنم
{دوستت دارم }
حتی اگر تمام قطره های باران بازم بدارند
حتی اگر صبح صد ساله بیدار شوی و دندان هایت مصنوعی باشد
می دانی؟
بعد از زمستان و قبل از بهار فصل دیگری هم هست!

قول بده برای هیچ پروانه ای نگویی
فصلی که آیینه ها از کار می افتند
و آدم ها رو به روی دیوار می ایستند
موهایشان را شانه می کنند و آواز می خوانند .

تو دست مرا می گیری
و در کوچه ها می دویم
دیگر هیچ کس نمی پرسد از ماضی آمده ایم یا مضارع
مرا که ببوسی کبوتری زاده می شود
با من که قهر کنی می میرد

آه ، خدایا ، کلمه ها دست از سرم بر نمی دارند
خوابم نمی آید ، عقربه ها هم آزاد نمی شوند
داشتم می گفتم ... خواب دیده ام
{به تاریخ هشتم باران در فصل مستان
بانوی خانه ام می شوی و
می بینی چه قدر عاشقم }

حالا هی رؤیاهایم را کفن کن
هی زخم به واژه های بکرم بزن
هی دروغ بگو
هی دیگران ناخوانا را ، چشم بدوز .
خواناترین کاغذی که می توانی تا همیشه سیاهش کنی منم
سکوت ، سکوت ، کلمه ، پرواز ، بی قراری
باور کن در حوصله ی من و پنجره و ستاره نیست باز هم صبر کنیم
دیگر نمی خواهم مرا ببوسی
بگذار تا همیشه بوی کافور بدهم
خداحافظ
یادت باشد
صبح که بیدار شوم
حتی نامت را به خاطر نخواهم آورد .

تمام ستاره های سبز ، در خواب آشفته ی آینه غروب می کنند ...

عید نوروز !

m-star — Wed, 15 Apr 2009 15:43:18 GMT

چَتربهار

در میان کوچه ، باران تند می بارد.

با تو ام

کوچه را در یاب

میتوان بی خود شد امشب،

در میان باد.

یکه و تنها ،

دست بر دامان .

آسمان بیرنگِ بی رنگ است

وای... اما

کوچه با من،

ناله می خواند .

خواب ، بیدار است

آب،

آتش بازی درد است.

دیده ام با اشک ، خندان است.

با توام ای دوست

ناخدا اینجاست

تا خدا را در میان شعله و سرما

سر فرو گردد

وای اما

کوچه با من، ناله می خواند

عید نوروز است

ماهی ام در تُنگ، کوچه را می دید.

سفره تنها بود .

سین ، سراب مرگ رویاهاست.

خدایا

کوچه ام تنهاست

من نشانی را ندارم

این کلام آخر

امروز وفردا هاست

کوچه اینجا هست

شیشه را بُگشای

در میان کوچه باران تند می بارد

ای خدایا

کوچه ام تنهاست

باد و باران هدیه ی

آن خالق ِ زیباست

کوچه ِ من

چشم در راه است

چتر من

بُگشا خودت را

کوچه ام تنهاست..

پ.ن : این مطلب رو باید عید آپ میکردم . نشد . حیفم اومد تا سال دیگه صبر کنم!!

راز هستی ..

m-star — Wed, 18 Mar 2009 12:13:18 GMT

جمله هایهمینصفحه

به موسیقی این دنیا چند بار گوش کردی؟
زلالی آب را می توانی گوش دهی؟!
گرمای خورشید را چقدر می توانی استشمام کنی؟!!

فکر کن...

تا زمانیکه خود را در زندان افکارت به زنجیر بکشی
نه تنها نمی توانی صدای باران را لمس کنی
بلکه توان شمارش صدایش را گوشهایت التماس می کند!!!!
این ها همه نشانه ای است از بودن اما نشدن!!!

مگر نشنیدید سهراب میگوید:
« زیر بیدی بودم
برگی از شاخه بالای سرم چیدم و
گفتم
چشم را باز کنید
آیتی بهتر از این می خواهید؟ »

نمیدانید راز هستی حتی از بیدار شدن از خواب هم آسانتر است
اما چرا بیدار نمی شوید؟؟؟
چرا زندگی را بیداری میدانیم و
نادانی دانسته هایمان را خواب؟
رگهای بی آلایش هستی
هوشیارت می کند
اگر
تن را به آب دهی و
خنکای چشم آب را با چشمانت لمس کنی
آرام آرام
افکارت را در قطرات کائنات می توانی حل کنی .

ای پرندگان زخمی روزگار
می دانم....
نمی گذارند آنطور که باید ، باشید....
ایراد از جریان داشتن در گذشته نا زیبایی هاست
و غوطه ور شدن در آینده زیبا
اما دریغ از اکنون .

چقدر زیبایی حال را تجربه کردی؟؟
چه بسا تا به حال مزه اش را نچشیدی!!
اما اکنون تو ، دقیقا بعد از تمام شدن جملات ، معلول است ...
جملات همین صفحه ....

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست
امتحان ریشه هاست
ریشه هم هرگز اسیر باد نیست
زندگی چون پیچک است
انتهایش می رسد پیش خــــــــــــــدا

برای دیدن سایز بزرگ عکس اینجا کلیک کنید

میوه های آرزو ...

m-star — Fri, 06 Feb 2009 12:36:18 GMT

خواب

تو چه ساده ای و من ، چه سخت
تو پرنده ای و من ، درخت!

آسمان همیشه مال توست
ابر، زیر بالهای توست
من ، ولی همیشه گیر کرده ام.
تو به موقع می رسی و من،
سال هاست دیر کرده ام.

خوش به حال تو که می پری!
راستی چرا
دوست قدیمی ات _ درخت را _
با خودت نمی بری؟

.
فکر می کنم
توی آسمان
جا برای یک درخت هست.
هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را
روی ما نبست.

یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار
یا مرا ببر
توی آسمان آبی ات بکار.

.
خواب دیده ام
دست های من
آشیانه تو می شود.
قطره قطره قلب کوچکم
آب و دانه تو می شود.
میوه ام:
سیب سرخ آفتاب.
برگ های تازه ام:
ورق ورق
نور ناب.

.
خواب دیده ام
شب، ستاره ها
از تمام شاخه های من
تاب می خورند.
ریشه های تشنه ام
توی حوض خانه خدا
آب می خورند.

***
من همیشه
خواب دیده ام، ولی ...
راستی ، هیچ فکر کرده ای
یک درخت
توی باغ آسمان
چقدر دیدنی ست!

ریشه های ما اگرچه گیر کرده است
میوه های آرزو، ولی
رسیدنی ست.

تولدت ...

m-star — Mon, 05 Jan 2009 13:48:18 GMT

Happy Birthday;

M-star

من پنجره ای باز شده رو به شمایم

دیوار نمی خواست خودم را بسرایم

ماندم که در آن آجر و این شیشه چه فرق است

وقتی که کسی هوش ندارد به صدایم .

پ.ن: محرمه . شلوغش نکردم !

اين منم یا ...

m-star — Wed, 17 Dec 2008 20:30:18 GMT

تو کيستی؟!

من مدت هاست که از زمين کنده ام !

تو اين راز را ميداني

و همه برگهاي پاييزي که بي هياهو بر زمين ريختند

و همه درختان لختي که هيچ باکي از عرياني نداشتند ؛

همه روزهايي که شب شدند

و شبهايي که سرد شدند

و برف که بي صدا بر حرير سپيد شب زمستاني من و تو پا گذاشت ...

همه آمدگان و رفتگان

همه لحظه هاي مرددي که به يقين پيوستند

همه آرزو هاي پاکي که نجيب و معصومانه قرباني بُت غرور شدند

و همه سجاده هاي سحرگاه که در سکوت ديدار ، تر شدند .

همه ميدانند.....

اين کيست که در پشت پرده هاي سوال ايستاده

و با چشمهاي مطمئن ، مرا مي کاود ؟

اين سايه بلند که مانند الف بر نقطه دلم فرود آمده ، پرتو قامت کيست؟!!

اين منم که با شتاب ميپرم به سمت آسمان تو ،

يا تويي که آرام مي آيي به سوي زمين من؟؟؟

تو کيستي ،

که هم ميبيني ، هم ديده ميشوي .

هم ميشنوي ، هم شنيده ميشوي .

هم مي آيي ، هم ميروي!!!

و در اين لحظه هاي پاره پاره از فراق

به تنم وصله ميشوي!

تو کيستي ؟

که من ز تو اينگونه بي تابم ..

حکایت است . حکایت تقدیر ...

m-star — Wed, 19 Nov 2008 09:18:18 GMT

بَهارکه بیاید،رفته ام

قصه را که می دانی ؟

قصه مرغان و کوه قاف را.

قصه ی رفتن و آن هفت وادی صعب را،

قصه ی سیمرغ و آیینه را؟

قصه نیست،

حکایت تقدیر است که بر پیشانی ام نوشته اند.

هزار سال است که تقدیر را تأخیر می کنم.

اما چه کنم با هدهد ،
هدهدی که از عهد سلیمان تا امروز هر بامداد صدایم می زند؛

و من همان گنجشک کوچک عذر خواهم که هر روز بهانه ای می آورد،

بهانه های کوچک بی مقدار.

تنم نازک است و بالهایم نحیف.

من از راه سخت و سنگ و سنگلاخ می ترسم.

من از گم شدن ،

من از تشنگی ،

من از تاریک و دور واهمه دارم.

گفتی قرار است بال هایمان را توی حوض داغ خورشید بشوییم؟

گفتی که این تازه اول قصه است؟

گفتی که بعد نوبت معرفت است و توحید؟

گفتی که حیرت، بار درخت توحید است؟

گفتی بی نیازی...؟

گفتی فقر...؟

گفتی که آخرش محو است و عدم...؟

آی هدهد!

بایست؛

نه ، من طاقتش را ندارم...

بهار که بیاید ، دیگر رفته ام.

بهار ، بهانه رفتن است.

حق با هدهد است که می گفت:

رفتن زیباتر است و ماندن شکوهی ندارد، آن هم پشت این سنگریزه های طلب.

گیرم که ماندم و باز بال بال زدم ، توی خاک و خاطره ، توی گذشته و گل.

گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم ،

بال های بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید؟

می روم،

باید رفت؛ در خون تپیده و پرپر...

سیمرغ ، مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد.

هدهد بود که این را به من گفت.

راستی اگر دیگر نیامدم، یعنی که آتش گرفته ام!!

یعنی که شعله ورم!

یعنی سوختم،
یعنی خاکسترم را هم ،
باد برده است ، باران شسته است .!

می روم اما هر جا که رسیدم،

پری به یادگار برایت خواهم گذاشت.

می دانم این کمترین شرط جوانمردی است.

بدرود، رفیق روزهای بی قراری ام!

قرارمان اما در حوالی قاف،

پشت آشیانه ی سیمرغ،

آنجا که جز بال و پر سوخته، نشانی ندارد...

پ.ن اجباری: عذر خواهی از دوستان به خاطر مشکل بخش نظرخواهی . درست شد ...

دیوار های سنگی ..

m-star — Fri, 26 Sep 2008 13:38:18 GMT

يك ديوار تا خدا

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته ،

که دور تا دور زندگی را گرفته اند .

نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.

نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید.

اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد .

کاش این دیوارها پنجره داشت ،

کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.

شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم !

شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد !

با این دیوارها چه می شود کرد؟
می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد

می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و

شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند. ...

شاید دریچه ای ، شکافی ، روزنی ..
همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.

حتی به قدر یک سر سوزن ، برای رد شدن نور ، برای عبور عطر و نسیم، برای...

گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛

اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.

اما هیچ وقت، همه چیز ساکت نیست

همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند .
دیوارهای دنیا بلند است !

من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار!

مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.

به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود.

گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.

آن طرف حیاط خانه ی خداست !

و آن وقت هی در می زنم، در میزنم، و میگویم:

"دلم افتاده توی حیاط شما . می شود آن را پس بدهید..."

کسی جوابم را نمی دهد،

کسی در را برایم باز نمی کند.

اما همیشه، دستی، دلم را می اندازد آن طرف دیوار.

همین.

و من این بازی را دوست دارم.

همین که دلم پرت می شود ...

آن طرف دیوار.

آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند،

تا دیگر دلم را پس ندهند.

تا در را باز کنند و بگویند:

بیا خودت دلت را بردار و برو.

آن وقت من می روم و دیگر بر نمی گردم !

من این بازی را دوست دارم ...

تا همیشه ..

m-star — Wed, 03 Sep 2008 13:04:18 GMT

سُکوت کردم!

من از سکوت مي ترسم

از تکرار واژه هاي بي کلمه.

از دوري واژه ها با ذهن.

من ، از هر چه مرا منتظر مي گذارد مي ترسم...

...............

سکوت کردم..

به اندازه همه حرفهايم

گفته بودي،

از غرورم،

از سکوتم ،

خسته اي

من شکستم هر دو را ..

گفته بودم،

از سکوتت،

از غرورت ،

خسته ام

به خاموشي مغرورانه ات

شکستي تو مرا !..

با تو گفتم

از همه تنهايي ام،

خستگي ام

با تو گفتم تا بداني

با همه ناجيگري ، بي ناجي ام

تو ،

سکوتت خنجريست

بر قلب من

و حضورت،

مرهمي

بر زخم من

پس،

باش

تا هميشه با من باش

حتي اگر خاموشي.../

میگن: من امروز به دنیا اومدم !!! ولی ...

m-star — Wed, 13 Aug 2008 23:38:18 GMT

مَن، یک امروز از آن سالها

متولد شدم!.

هنوز امسالم مانده تا یک سال دیگرم برود ...
هر ساعت و هر روز به عمرمان اضافه می شود و هر روز و هر ساعت از عمرمان کم...

من ، بیست ساله شدم !!؟!..

ساعتها دقیق ، به دقیقه می گذرند.
احساس غریبی است...
.
.
.
.

گمان میکنم دیشب ، خواب دلهرگیه واژه را دیدم

یا پرنده ی بی پر در آسمان

یا پنجشنبه ای آغشته از اضطراب و ...

حالا لحظه ام سبز شده
شاید ذهنم کنار خواب دیشب جا مانده
دست هایم بوی ترانه گرفته.

هیچکس دلش برای دیروز تنگ نمی شود ؟
.

صدای موسیقی افکارم را عوض میکند؛

ستاره ها رو خط نزن

پایانه جشن گریه شو

راهم بده به آسمون

بی من نرو

با من بمون

من
سپیدار بلندی بودم
سایه ام
برگ و تمام هستی ام
مال کسی بود ، روزی

من به یک زیر نگاهش جان به جان دادم و ...

{دوستم داشته باش

که تو را می خوانم

که تو را می خواهم

دوستم داشته باش

که تویی در نگهم

تو نوایم هستی

دوستم داشته باش

چون تو را می پویم

آسمان فرش من است

رود سر مست من است

من ...}

من به یک زیر نگاهش جان به جان دادم و

او
باز مرا خوب ندید

عینکی باید داشت
عینکی تا ابدیت
تا عقل
و نه دل
و دل از باغچه باید به برون کرد سریع
که مبادا اندکی جهل کند یک احساس.
.

.

باز صدایی می آید و نام من پرنده می شود
باز آیینه دست هایش را برای گریه های من تعبیر می کند
حالا تو هی بهانه بیاور...
بعد از تو کسی بی ابهام از کنار باران عبور نمی کند ...
مثل تمام پنجشنبه هایی که قد می کشند و جمعه می شوند .

پ.ن : ساعت 3 نصفه شب اینجا یه مطلب گذاشتم .

ولی تا الان سه بار اصلاحش کردم! همین.

مجتبی میرهادی نژاد 24/05/1387