دوبارهآمدی ...

كنار پنجره شعري نوشتي و رفتي !..

حالا به اولين ستاره كه رسيدي بپرس

كدام شاعر غزلپوش ، شبانه عشق را

در برگهاي ولنگار دفتري كهنه مي نوشت!

اما ....

تو كه نشاني شاهراه ستاره را نمي داني.

هميشه از سيب و ستاره و روشني قصرهاي كاغذي كه مي نوشتم

مي گفتي:

هزار پروانه هم كه بر برگهاي دفترت بچسباني

پينه ی پير و ياس عليل باغچه ما ، گل نمي دهد!

هيچوقت بهار طلایی روز و رؤيا را

باور نكردي گلم!

هيچوقت ...

.....................................................................

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم

که چراغها و نشانه ها را

در ظلمات ببیند

گوش

که صدا ها و نشانه ها را

در بیهوشی مان ... بشنود ،

برای تو و خویش ، روحی که

این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود

ما را از خاموشی خویش

بیرون کشد

و بگذارد

از آن چیزی که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم ...