سلام

خیلی وقته که اینجا نیومدم !

منو که یادتونه..

خوابم نمی آید!

طعم گس چهارشنبه
بوی تمشک و خاکستر
عطر تنبور و فلوت .

دیروز کبوتری از من سراغ تو را می گرفت!
گفتم ، به سمت واژه های ترد .

یادم افتاد از هفتم آسمان ندیدمت
و چه قدر دلم برایت تنگ شده
من اگر نخواهم با روزهای خدا صبوری کنم چه می شود ؟

نمی دانی چه قدر دلم گرفته
سه ساعت است عقربه ها اسیر یک اند .

حالا من با این همه مرده ی سیاه چه کنم ؟
این جا همه چیز مرده
صندلی ، میز، آئینه ، ستاره ، پنجره ، دیوار
حتی درای درون قاب و ماهی های درون آب
و من که از همه مرده ترم
اگر باور نمی کنی پاورچین و ساده کنارم بیا
و ببین که بوی کافور می دهم..!

 
آواز کلاغ ، سیاهی اتاق را بیش تر می کند .
سیاه پوشانی که جای خرما ، قار قار تعارف می کنند .
بنشین کنار مرگ من
و مرا ببوس تا دوباره زاده شوم
کسی برایم از شهریور کبوتری بال بسته آورده بود
بال هایش را که باز کردم
تو زاده شدی
بوی تمشک و خاکستر می آید
عطر تنمبور و فلوت
کاسه ی شب
پر از سکه های ستاره شده
ماه گدایی می کند
ونوس نی لبک می زند
نپتون فلوت می نوازد
این شب عجب ارتفاعی دارد
بنشین و برای زمستان
مثنوی بخوان
{نمی دانی چه قدر دوستت دارم}
مرگ هم به لکنت افتاده
 چشم هایم خاکستری شد
سیگارت را خاموش کن
زمستان هم
از دود خوشش نمی اید
نگذار قهر کند
راستی امروز چندم پرنده است ؟
چرا خوابم نمی آید ؟
کسی برایم مریم آورده ، کسی انار ، کسی ریواس
ولی من به کسی فکر می کنم که هیچ وقت جز دست هایش

چیزی برایم نمی آورد
چرا می ترسی ؟
آن یک نفر کسی جز تو نیست
می خواهم نامت را در گوش ماه بگویم
نه حسود تر از آنم که تو را با ماه قسمت کنم
{دوستت دارم }
حتی اگر تمام قطره های باران بازم بدارند
حتی اگر صبح صد ساله بیدار شوی و دندان هایت مصنوعی باشد
می دانی؟
بعد از زمستان و قبل از بهار فصل دیگری هم هست!

قول بده برای هیچ پروانه ای نگویی
فصلی که آیینه ها از کار می افتند
و آدم ها رو به روی دیوار می ایستند
موهایشان را شانه می کنند و آواز می خوانند .

تو دست مرا می گیری
و در کوچه ها می دویم
دیگر هیچ کس نمی پرسد از ماضی آمده ایم یا مضارع
مرا که ببوسی کبوتری زاده می شود
با من که قهر کنی می میرد

 آه ، خدایا ، کلمه ها دست از سرم بر نمی دارند
خوابم نمی آید ، عقربه ها هم آزاد نمی شوند
داشتم می گفتم ... خواب دیده ام
{به تاریخ هشتم باران در فصل مستان
بانوی خانه ام می شوی و
می بینی چه قدر عاشقم }

حالا هی رؤیاهایم را کفن کن
هی زخم به واژه های بکرم بزن
هی دروغ بگو
هی دیگران ناخوانا را ، چشم بدوز .
خواناترین کاغذی که می توانی تا همیشه سیاهش کنی منم
سکوت ، سکوت ، کلمه ، پرواز ، بی قراری
باور کن در حوصله ی من و پنجره و ستاره نیست باز هم صبر کنیم
 دیگر نمی خواهم مرا ببوسی
 بگذار تا همیشه بوی کافور بدهم
خداحافظ
 یادت باشد
 صبح که بیدار شوم
حتی نامت را به خاطر نخواهم آورد .

چَتربهار

در میان کوچه ، باران تند می بارد.

با تو ام

کوچه را در یاب

میتوان بی خود شد امشب،

در میان باد.

یکه و تنها ،

دست بر دامان .       

آسمان بیرنگِ بی رنگ است

وای...  اما

کوچه با من،

ناله می خواند .

خواب ، بیدار است

آب،

آتش بازی درد است.

دیده ام با اشک ، خندان است.

با توام ای دوست

ناخدا اینجاست

تا خدا را در میان شعله و سرما

سر فرو گردد

وای اما

کوچه با من، ناله می خواند

عید نوروز است

ماهی ام در تُنگ، کوچه را می دید.

سفره تنها بود .

سین ، سراب مرگ رویاهاست.

خدایا

کوچه ام تنهاست

من نشانی را ندارم

این کلام آخر

امروز وفردا هاست

کوچه اینجا هست

شیشه را بُگشای

در میان کوچه باران تند می بارد

ای خدایا

کوچه ام تنهاست

باد و باران هدیه ی

آن  خالق ِ زیباست

کوچه ِ من

چشم در راه است

چتر من

بُگشا خودت را

کوچه ام تنهاست..

پ.ن : این مطلب رو باید عید آپ میکردم . نشد . حیفم اومد تا سال دیگه صبر کنم!!

جمله هایهمینصفحه

به موسیقی این دنیا چند بار گوش کردی؟
زلالی آب را می توانی گوش دهی؟!
گرمای خورشید را چقدر می توانی استشمام کنی؟!!

فکر کن...

تا زمانیکه خود را در زندان افکارت به زنجیر بکشی
نه تنها نمی توانی صدای باران را لمس کنی
بلکه توان شمارش صدایش را گوشهایت التماس می کند!!!!
این ها همه نشانه ای است از بودن اما نشدن!!!

مگر نشنیدید سهراب میگوید:
« زیر بیدی بودم
برگی از شاخه بالای سرم چیدم و
گفتم
چشم را باز کنید
آیتی بهتر از این می خواهید؟ »

نمیدانید راز هستی حتی از بیدار شدن از خواب هم آسانتر است
اما چرا بیدار نمی شوید؟؟؟
چرا زندگی را بیداری میدانیم و
نادانی دانسته هایمان را خواب؟
رگهای بی آلایش هستی
هوشیارت می کند
اگر
تن را به آب دهی و
خنکای چشم آب را با چشمانت لمس کنی
آرام آرام
افکارت را در قطرات کائنات می توانی حل کنی .

ای پرندگان زخمی روزگار
می دانم....
نمی گذارند آنطور که باید ، باشید....
ایراد از جریان داشتن در گذشته نا زیبایی هاست
و غوطه ور شدن در آینده زیبا
اما دریغ از اکنون .

چقدر زیبایی حال را تجربه کردی؟؟
چه بسا تا به حال مزه اش را نچشیدی!!
اما اکنون تو ، دقیقا بعد از تمام شدن جملات ، معلول است ...
جملات همین صفحه ....

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست
امتحان ریشه هاست
ریشه هم هرگز اسیر باد نیست
زندگی چون پیچک است
انتهایش می رسد پیش خــــــــــــــدا

برای دیدن سایز بزرگ عکس اینجا کلیک کنید

خواب

تو چه ساده ای و من ، چه سخت
تو پرنده ای و من ، درخت!

آسمان همیشه مال توست
ابر، زیر بالهای توست
من ، ولی همیشه گیر کرده ام.
تو به موقع می رسی و من،
سال هاست دیر کرده ام.

.

خوش به حال تو که می پری!
راستی چرا
دوست قدیمی ات _ درخت را _
با خودت نمی بری؟

.

.
فکر می کنم
توی آسمان
جا برای یک درخت هست.
هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را
روی ما نبست.

یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار
یا مرا ببر
توی آسمان آبی ات بکار.

.
خواب دیده ام
دست های من
آشیانه تو می شود.
قطره قطره قلب کوچکم
آب و دانه تو می شود.
میوه ام:
سیب سرخ آفتاب.
برگ های تازه ام:
ورق ورق
نور ناب.

.

.
خواب دیده ام
شب، ستاره ها
از تمام شاخه های من
تاب می خورند.
ریشه های تشنه ام
توی حوض خانه خدا
آب می خورند.

***
من همیشه
خواب دیده ام، ولی ...
راستی ، هیچ فکر کرده ای
یک درخت
توی باغ آسمان
چقدر دیدنی ست!

ریشه های ما اگرچه گیر کرده است
میوه های آرزو، ولی
رسیدنی ست.

تو کيستی؟!

من مدت هاست که از زمين کنده ام !

تو اين راز را ميداني

و همه برگهاي پاييزي که بي هياهو بر زمين ريختند

و همه درختان لختي که هيچ باکي از عرياني نداشتند ؛

همه روزهايي که شب شدند

و شبهايي که سرد شدند

و برف که بي صدا بر حرير سپيد شب زمستاني من و تو پا گذاشت ...

همه آمدگان و رفتگان

همه لحظه هاي مرددي که به يقين پيوستند

همه آرزو هاي پاکي که نجيب و معصومانه قرباني بُت غرور شدند

و همه سجاده هاي سحرگاه که در سکوت ديدار ، تر شدند .

همه ميدانند.....

اين کيست که در پشت پرده هاي سوال ايستاده

و با چشمهاي مطمئن ، مرا مي کاود ؟

اين سايه بلند که مانند الف بر نقطه دلم فرود آمده ، پرتو قامت کيست؟!!

اين منم که با شتاب ميپرم به سمت آسمان تو ،

يا تويي که آرام مي آيي به سوي زمين من؟؟؟

تو کيستي ،

که هم ميبيني ، هم ديده ميشوي .

هم ميشنوي ، هم شنيده ميشوي .

هم مي آيي ، هم ميروي!!!

و در اين لحظه هاي پاره پاره از فراق

                                            به تنم وصله ميشوي!

تو کيستي ؟

که من ز تو اينگونه بي تابم ..

بَهارکه بیاید،رفته ام

قصه را که می دانی ؟

قصه مرغان و کوه قاف را.

قصه ی رفتن و آن هفت وادی صعب را،

قصه ی سیمرغ و آیینه را؟

قصه نیست،

حکایت تقدیر است که بر پیشانی ام نوشته اند.

هزار سال است که تقدیر را تأخیر می کنم.

اما چه کنم با هدهد ،
هدهدی که از عهد سلیمان تا امروز هر بامداد صدایم می زند؛

و من همان گنجشک کوچک عذر خواهم که هر روز بهانه ای می آورد،

بهانه های کوچک بی مقدار.

تنم نازک است و بالهایم نحیف.

من از راه سخت و سنگ و سنگلاخ می ترسم.

من از گم شدن ،

من از تشنگی ،

 من از تاریک و دور واهمه دارم.

گفتی قرار است بال هایمان را توی حوض داغ خورشید بشوییم؟

گفتی که این تازه اول قصه است؟

گفتی که بعد نوبت معرفت است و توحید؟

گفتی که حیرت، بار درخت توحید است؟

گفتی بی نیازی...؟

گفتی فقر...؟

گفتی که آخرش محو است و عدم...؟

آی هدهد!

آی هدهد!

بایست؛

نه ، من طاقتش را ندارم...

بهار که بیاید ، دیگر رفته ام.

بهار ، بهانه رفتن است.

حق با هدهد است که می گفت:

رفتن زیباتر است و ماندن شکوهی ندارد، آن هم پشت این سنگریزه های طلب.

گیرم که ماندم و باز بال بال زدم ، توی خاک و خاطره ، توی گذشته و گل.

گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم ،

بال های بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید؟

می روم،

باید رفت؛ در خون تپیده و پرپر...

سیمرغ ، مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد.

هدهد بود که این را به من گفت.

راستی اگر دیگر نیامدم، یعنی که آتش گرفته ام!!

یعنی که شعله ورم!

یعنی سوختم،
یعنی خاکسترم را هم ،
باد برده است ، باران شسته است .!

می روم اما هر جا که رسیدم،

پری به یادگار برایت خواهم گذاشت.

می دانم این کمترین شرط جوانمردی است.

بدرود، رفیق روزهای بی قراری ام!

قرارمان اما در حوالی قاف،

پشت آشیانه ی سیمرغ،

آنجا که جز بال و پر سوخته، نشانی ندارد...

يك ديوار تا خدا 

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته ،

که دور تا دور زندگی را گرفته اند .

نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.

نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید.

اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد .

 
کاش این دیوارها پنجره داشت ،

کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.

شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم !

شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد !

با این دیوارها چه می شود کرد؟
می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد

می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و

شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند. ...

شاید دریچه ای ، شکافی ، روزنی ..
همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.

حتی به قدر یک سر سوزن ، برای رد شدن نور ، برای عبور عطر و نسیم، برای...

گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛

اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.

اما هیچ وقت، همه چیز ساکت نیست

همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند .
دیوارهای دنیا بلند است !

من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار!

مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.

به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود.

گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.

آن طرف حیاط خانه ی خداست !

و آن وقت هی در می زنم، در میزنم، و میگویم:

"دلم افتاده توی حیاط شما . می شود آن را پس بدهید..."

کسی جوابم را نمی دهد،

کسی در را برایم باز نمی کند.

اما همیشه، دستی، دلم را می اندازد آن طرف دیوار.

همین.

و من این بازی را دوست دارم.

همین که دلم پرت می شود ...

آن طرف دیوار.

آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند،

تا دیگر دلم را پس ندهند.

تا در را باز کنند و بگویند:

بیا خودت دلت را بردار و برو.

آن وقت من می روم و دیگر بر نمی گردم !

من این بازی را دوست دارم ...

سُکوت کردم!

من از سکوت مي ترسم

از تکرار واژه هاي بي کلمه.

از دوري واژه ها با ذهن.

من ، از هر چه مرا منتظر مي گذارد مي ترسم...

...............

سکوت کردم..

به اندازه همه حرفهايم

گفته بودي،

از غرورم،

از سکوتم ،

خسته اي

من شکستم هر دو را ..

گفته بودم،

از سکوتت،

از غرورت ،

خسته ام

به خاموشي مغرورانه ات

شکستي تو مرا !..

با تو گفتم

از همه تنهايي ام،

خستگي ام

با تو گفتم تا بداني

با همه ناجيگري ، بي ناجي ام

تو ،

سکوتت خنجريست

بر قلب من

و حضورت،

مرهمي

بر زخم من

پس،

باش

تا هميشه با من باش

حتي اگر خاموشي.../

ما،همسایه خدا بودیم .

شاید مرا دیگر نشناسی ،

شاید مرا به یاد نیاوری،

اما من تو را خوب  می شناسم.

ما همسایه شما بودیم ، شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا !

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی ، زیر بال فرشته ها قایم می شدی .

من همه ی آسمان را دنبالت می گشتم؛

تو می خندیدی و من پشت خنده ها ، پیدایت می کردم .

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی .

توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود.

نور از لای انگشت های نازکت می چکید.

راه که می رفتی ردّی از روشنی روی کهکشان می ماند .

یادت می آید ؟

گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان .

تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد.

اما زورش به ما نمی رسید .

فقط  می گفت: همین که پایتان به زمین برسد ، می دانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی .

آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و

صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی !

اما همیشه خواب زمین را می دیدی.

آرزویی ، رویا های تو را قلقلک می داد .

دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا می گفتی.

و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد. من هم همین کار را کردم ، بچه های دیگر هم؛

ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد ...

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تورا.

ما دیگر نه همسایه هم بودیم نه همسایه خدا . ما گم شدیم و خدا را گم کردیم...

......................................

همبازی بهشتی ام !

نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده .

هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند :

از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ، اگر گم شدی از این راه بیا .

بلند شو.

از دلت شروع کن.

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم./

بدرود

حالا دیگر نه به آیینه ایمان دارم
نه به صدا
نه به سکوت .

صدایی که مرا با نام دیگری می خواند
و سکوتی دلنشین
که در آخرین شب پاییز
جا مانده است .
آه ، دریچه ی آفتاب
کبوتران سوخته ات
بریده بریده
از آسمان می بارند
دلهره روی صورت من رنگ می بازد
دریا خاکستر می شود
رؤیاهایم بوی دود می گیرد . ...

به یاد بیاور ، گفته بودم
خیلی صبورم که هنوز هم
می نشینم
و از ته آیینه برایت انار می چینم!

اما دیگر نه انار و علاقه
نه علاقه و اقاقی
نه پنج شنبه قد کشیده به سمت چراغ
نه روز به خیر و خداحافظ

خاموشت کرده ام

نام من پرنده شد و پرید

و نام تو ، ستاره ی من
با خاکستر کبوتران سوخته
آهسته وزید ...

من آلوده بودم
آلوده ی جزر و مد صدایت
آلوده ی روشنی نگاهت

و تو برای دست کشیدن به پوست من
انگشت هایت را
گم کرده بودی .

................................................................

سه دقیقه از مرگ من گذشت
حالا اندامم را در آیینه غسل می دهم
با هر چه بود و نبود ،

این گنبد کبود ،

بدرود ./