پرنده بی پرنده

باور کن در حوصله ی من و پنجره و ستاره نیست باز هم صبر کنیم .

آنچه می بینی و دیدم بنویس..

این قلم،این کاغذ ...

خانه ام بی آتش ،

دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس

این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!

راستش می دانی؟

طاقت کاغذ من طاق شده ،

پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...

می توانی تو از این وحشی طوفان بنویس ،

طاقتش را داری که ببینی هر روز ،

زیر رگبار نگاهی هرزه

صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرد ؟!!!

اگر اینگونه ای آری بنویس .

من دگـر خسته شـدم .

باز تا کی به دروغ بنویسم :

آری می شود زیبا دید !!

می شود آبی ماند!!!

گل پرپر شده را زیبایی ست ؟

رنگ نیرنگ آبی ست ؟

می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...

بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!

قسمت می دهم امّا به قلم ،

آنچه می بینی و دیدم بنویس

از خدا ،

از قفس خالی عشق ،

از چراگاه هوس ،

از خیانت ،

از شرک ،

از شهامت بنویس !!!

بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،

آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،

از من

آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته

از خود ...

هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :

صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت ، دور دیوار صدا ...

حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!

جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟

طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟

گـفـتن واژه ی حق سنگـین است

من دگـر خسته شـدم .

می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ

این همه مورد خوب !.!..!

+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم تیر 1387ساعت 12:49 توسط |

انتهای سفر .

بهپيوستتمامترانههایقديمی.

باز هم مي نويسم ...

..............

در انتهاي هر سفر

در آئينه

دار و ندار خويش را مرور مي كنم

اين خاك تيره ، اين زمين

پاپوش پای خسته ام

اين سقف كوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خداي دل!

در آخرين سفر، در آئينه، به جز دو بيكرانه ی كران، به جز زمين و آسمان چيزي نمانده است.

گم گشته ام . كجا؟!

نديده ای مرا؟

...............

خورشيد جاودانه می درخشد در مدار خويش.

مائيم كه پا جای پای خود مي نهيم و غروب مي كنيم!

هر عصر .

آن روشنای خاطر آشوب در افق های تاريك دوردست

نگاه ساده فريب كيست كه همراه با زمين مرا به طلوعی دوباره می كشاند؟

اي راز ، اي رمز

ای همه روزهای عمر مرا ، اولين و آخرين ./

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم شهریور 1386ساعت 12:4 توسط |

می گوید اما ...

زندگی ...

زندگی ، راز بزرگی است که در ما جاريست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ!!!
زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است ، که نخواهد آمد !
تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی
ظرف امروز ، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز دریغش کردی
آخرین فرصت همراهیه با امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ، به جا می ماند
زندگی ، سبزترین آیه در اندیشه برگ
زندگی ، خاطر دریایی یک قطره در آرامش رود
زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه در باور بذر
زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی . در تُنگ !
زندگی ، ترجمه روشن خاک است در آیینه عشق
زندگی ، فهم نفهمیدن هاست
زندگی ، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست
آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره ، با شوق ، سلامی بکنیم
زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی ست
زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت
زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم مهر 1385ساعت 1:4 توسط |

حرف های ...

بغض ها و آیینه ها

دنیا پر از پرندگان بی آسمان
و آدم های بی ستاره است.
و فردا ،

همیشه آینه اش را جلوی صورتت نمی گیرد

خورشید اما
بادکنک سرگردانی نیست
که در طوفان گم شود.

گل های سرخ قالی را
در آب و آفتاب و بهار هم
که غرق کنی
روشن تر نمی شوند !

تنهایی ات را در فنجان قهوه
ته نشین نکن

لا به لای این همه بیداد زندگی
چرا داد نمی کشی
تا بدهکار دنیا نباشی ؟!

تو فکر می کنی از عشق کمرنگ تری ؟
روزی که عکست را
مثل ستاره ی شمال
بر آسمان همه ی آلبوم های قدیمی ام
چسباندم
آنقدر در هزارتوی بغض هایت
آبی شدم
که قاصدک های سفید صدایت را
از پشت مِه هم می شناسم

* تو خوبی
و این همه ی اعتراف ها ست *

زندگی برای این همه تنهایی
کوچک است
دستت را به من بده

هیچ چیز نمی تواند
جلوی دریا شدن ما را بگیرد .

+ نوشته شده در دوشنبه سوم مهر 1385ساعت 0:29 توسط |

.:: برای دل ::.

و باز هم ... برایدِل

یادمه وقتی که وبلاگ رو راه انداختم ، اولین موضوعی که تو آرشیو موضوعی

گذاشتم «برای دل» بود.

می خواستم که فقط شعر های خودمو تو این بخش بذارم . ولی نتونستم ... چرا ؟

نمی دونم .... نشد .. نذاشتن .. یا نخواستم .

یه مدت این بخش رو کاملا رها کردم .

شاید از سر لجبازی بود ولی مثل اینکه من داشتم با خودم لجبازی می کردم .

حالا می خوام جبران کنم . همین ...

زندگي ، دفتري از خاطره هاست

خاطرات شيرين ، خاطرات مغشوش

يكنفر در شب كام ، يكنفر در دل خاك

يكنفر همدم خوشبختي هاست

يكنفر همسفر سختي هاست

چشم تا باز كنيم، عمرمان ميگذرد

از سر تخت مراد ، پاي بر تختۀ تابوت گذاريم همه

ما همه همسفريم، همگي همسفريم

تا ببينيم كجا ، بازكجا چشممان...

... بار دگر سوي هم باز شود

در جهاني كه درآن راه ندارد اندوه

زندگي با همۀ معني خويش ........

از نو آغاز شود

+ نوشته شده در جمعه پنجم خرداد 1385ساعت 3:33 توسط |

بغز نکن بهار من

بغز نکن بهار من بغز تو آبم میکنه

گول اشکای چشات خورد و خرابم میکنه

بغز نکن که قلب من تو سینه پرپر میزنه

آخه اون چشمای تو تموم دنیای منه

تو چشات که اشک میات یه جورایی دیوونه میشم

صد هزار آبادی هم باشه یه دیوونه میشم

دست تو ،تو دستمه دیگه مهم نیست چی کمه

بغز نکن که بغز تو آتیش به جونم میزنه

بغز تو مثل یه خنجر تیکه پاره ام میکنه

بغز نکن غم چشات داره بیچاره ام میکنه

من می خوام که چشم تو زلال و آفتابی باشه

من باشم ، تو باشی و یه شب مهتابی باشه

هرچی گفتی تو باشه

حتی اگه به قیمت سوختن و شکستن و عمری بیتابی باشه

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم فروردین 1385ساعت 19:37 توسط |

بغز دلتنگی

دلم برات تنگه عزیز یادی نمیکنی زمن

دارم دیوونه میشم و نمیبینی نیاز من

میخوام ببینمت ولی فاصله از من تا خداست

خودم هزار و یک طرف همه حواسم به شماست

وقتی نمیبینم تورو ، چشمامُ واسه کی بخوام

نفس برام سمّی میشه ، هوارو واسه کی بخوام

انگار نه انگار که دلی برای بودن تو بود

رفتی و بین آدما شدم یکی بود و نبود

یه جور واقعی تورو حس میکنم توی تنم

به جون تو بدون تو دیگه دارم دق میکنم

صورت ماه تو عزیز دیوارهای خونه شده

هرکی میبینتم میگه طفلکی دیوونه شده

تو رو خدا راضی نشو بیشتر از این هدر بشم

...دیگه بسه راضی نشو اینجوری در به در بشم...

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 3:1 توسط |

بال هايت را کجا گذاشتي؟

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت :

اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرند ه ها و

انسا نها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه

ممكن بود. پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده

را نفهميد، اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي

تو خالي است . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد .

چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان

رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند

فراموشش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين

كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي

سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه هاي

كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟

زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم،

بال هايت را كجا گذاشتي؟ انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي

چيزي را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست ....

+ نوشته شده در جمعه هجدهم فروردین 1385ساعت 9:15 توسط |

بغز قدیمی ...

این غم که تو صدام زخم شب گریه هام

یاد یه عشق کهنه اس که هنوزم باهام

با ما که راه نیومد این روزگار نامرد

نگاه من به جز تو رو هر دلی اثر کرد

غصه و اشک و حسرت ، اول مشق عشقه

کاشکی می شد یه روزی بشی تو مهربونم

سر بذاری رو شونم خودم برات بخونم

دلم برات تنگ شده جونم

می خوام ببینمت نمی تونم

بین ما دیوارهای سنگی فاصله یک عمره می دونم

پنجره چشمهای تو کاشکی به چشمهام وا بشه

این بغز چند ساله من از تو گلوم رها بشه

واست دلم ، واست تنم ، واست تمام زندگیم

ای سر پناه خستگیم ، آرامش وجود من

بی تو حروم شد زندگیم

از یه بغز قدیمی ، ببین کجا رسیدم .......

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1384ساعت 9:27 توسط |

بگذر از نی ...

بگذر از نی ، من حکایت میکنم

و ز جداییها شکایت میکنم

نی ، کجای این نکته ها آموخته

نی ، کجا داند نیستان سوخته

بشنو از من ، بهترین راوی منم

راست خواهی هم نی و هم نی زنم

نشنو از نی ...نی نوای بی نواست

بشنو از دل ، دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه داور شود ...

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1384ساعت 7:39 توسط |

مطالب قديمي‌تر