وخدا،خَررا آفرید

و به او گفت: تو یک خر خواهی بود.

و مثل یک خر کار خواهی کرد و بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود

تا زمانی که تاریکی شب سرمی رسد. و همواره بر پشت تو باری سنگین خواهد بود.

 و تو علف خواهی خورد و از عقل بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد .
...
خر به خداوند پاسخ داد : خداوندا ! من می خواهم خر باشم، اما ،

پنجاه سال برای خری همچون من عمری طولانی است .

پس کاری کن فقط بیست سال زندگی کنم..... و خداوند آرزوی خر را برآورده کرد .

******************************

و خدا سگ را آفرید و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهی بود .

و بهترین دوست و وفادارترین یار انسان خواهی شد. تو غذایی را که به تو می دهند

خواهی خورد و سی سال زندگی خواهی کرد.

...

سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا ! سی سال زندگی عمری طولانی است.

 کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم..... و خداوند آرزوی سگ را برآورد.

******************************

و خدا میمون را آفرید و به او گفت: تو یک میمون خواهی بود.

از این شاخه به آن شاخه خواهی پرید و برای سرگرم کردن دیگران کارهای جالب

انجام خواهی داد و بیست سال عمر خواهی کرد.

...
میمون به خداوند پاسخ داد: بیست سال عمری طولانی است.

من می خواهم ده سال عمر کنم..... و خداوند آرزوی میمون را برآورده کرد .

******************************

و سرانجام خداوند انسان را آفرید و به او گفت: تو انسان هستی.

تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمین. تو می توانی از هوش خودت

استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگیری و بر تمام جهان تسلط داشته باشی.

و تو بیست سال عمر خواهی کرد .

...
انسان گفت: سرورم! من دوست دارم انسان باشم، اما بیست سال مدت کمی

برای زندگی است.

آن سی سالی که خرنخواست زندگی کند و آن پانزده سالی که سگ نخواست

زندگی کند و آن ده سالی که میمون نخواست زندگی کند، به من بده .
و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد.

و از آن زمان تا کنون ؛

انسان بیست سال مثل انسان زندگی می کند .

و پس از آن، سی سال مثل خر زندگی می کند، ازدواج می کند و مثل خر کار می کند

و مثل خر بار می برد .

و پس از اینکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن

 زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد .

و وقتی پیر شد، ده سال مثل میمون زندگی می کند، از خانه این پسر به خانه آن دختر

می رود و سعی می کند مثل میمون نوه هایش را سرگرم کند .

و این بود همان زندگی که انسان یر اثر طمع از خدا خواست .

آخرينايستگاهعاشقی

دستي نيست تا

نگاه خسته ام را نوازشي دهد.

اينجا ، باران نمي بارد ...

فانوسهاي شهر ، خاموش و مُرده اند

دست هاي مهرباني ، فقيرتر از من اند ...!

نامردمان عشق نديده ،

خنجر کشيده اند بر تن برهنه ام .

دلم مي خواهد آنقدر بنويسم

تا نفسهايم تمام شود.

آنقدر دفترهاي کهنه را سياه کنم ،

تا سرم ، فرياد کنند.

مي خواهم امشب ،

شاعر نو نويس کوچه ها شوم.

بوي غربت کوچه ها

امان بُريده است...!

مي خواستم واژه اي پيدا کنم تا ...

دلتنگي کهنه و بي خاصيتم را

عرضه کند ،

ولي

واژه ها باز هم غريبي مي کنند.

مي خواستم ،

کاغذي بيابم منّت نگذارد ،

تنش را به دستانم بسپارد ،

تا نوازشش دهم ،

اما ، اعتمادي نيست.

اين لحظه هاي لعنتي ،

باز هم مرا عذاب مي دهند ...

اين دقيقه هاي بی وفا ،

بي وجدانترين  عالم اند ...!

دستي نيست تا

دستهای خسته ام را

گرم کند .

نگاهي نيست ،

تا مرا اميد دهد ...

نفسی نمانده تا به آن تکيه کنم.

اينجا،

آخرين ايستگاه عاشقيست...!