يكي بود يكي نبود،غير از خدا هيچ كس نبود. اي برادران و خواهران بد نديده،ناقلان

 اخبار و غلاغان صابون دزد مردم آزار چنين حكايت كرده اند كه در ولايت غربت،يك

لاك پشتي زندگي مي كرد كه از قضاي روزگار با دو تا مرغابي دوست شده بود.

فصل پاييز كه رسيد،دو تا مرغابي زير پاي لاك پشت نشستند كه الا و بلا بايد با ما

بيايي برويم در ولايت جابلقا كه الان گرم است.لاك پشت زبان بسته هم خام شد و

قبول كرد. مرغابي ها يك تكه چوب آوردند و دو طرفش را به نوك خود گرفتند و به

 لاك پشت هم گفتند وسط چوب را به دهان بگيرد.مرغابي ها شروع به پرواز كردند

ولاك پشت هم چوب به دهان همراه آنان شد. وسط هوا و زمين بودند كه لاك پشت

خوش خوشانش شد وخواست بگويد((آخ جون!))...ولي هيچي نگفت.

چون ميدانست كه اگر دهان باز كند،كارش ساخته است،و از آن بالا، مي افتد پايين.

اين شد كه وقتي ديد هيچي نميتواند بگويد،فقط چشمهايش از خوشحالي گرد شد.

 مرغابي ها يك دفعه زير چشمي نگاهشان افتاد به لاك پشت.

ديدند كه از طرفي چشمهايش از خوشحالي گرد شده و از طرف ديگر،دست وپايش

 را از ترس توي لاكش قايم كرده.از مشاهده اين وضعيت خنده شان گرفت و

 آن قدر خنديدند كه به قاه قاه افتادند و دهن شان باز شد و لاك پشت زبان بسته

 با چوب توي دهانش از آن بالا پرت شد پايين. لاك پشت كه قبلا داستان آن

 يكي لاك پشت خدا بيامرز را شنيده بود و يك چتر نجاتي محض احتياط همراهش

 برداشته بود،دكمه چتر را زد و چتر،باز شد ولاك پشت به خير و خوشي به

 زمين رسيد ولي از بد روزگار جايي فرود آمد كه دو تا برادر يقه همديگر را گرفته بودند

 و داشتند به زبان خوش با هم بحث سياسي مي كردند. اين دو برادر وقتي

 لاك پشت را ديدند ،نگاهي به هم كردند ودست از يقه يكديگر كشيدند.

برادر اولي گفت:نگاه كن برادر،بيا ببينيم اين ديگر كيست.چون با چتر فرود آمده،

غلط نكنم بايد جاسوس اجنبي باشد.برادر دومي گفت:جاسوس اجنبي كجا بود؟

نميبيني چوب همراهش داره؟به گمانم آمده براي دعوا تا بحث ما را در خصوص

 جامعه مدني به هم بزند. خلاصه براي رفع ابهام آمدند سر وقت لاك پشت زبان

 بسته از همه جا بي خبر. گفتند:آهاي عمو!سه تا سؤال از تو ميكنيم.اگر درست

جواب دادي كه دادي والا خونت گردن خودت.لاك پشت كه چترش را جمع كرده بود

و زده بود زير بغلش،ديد چاره اي جز جواب دادن ندارد.گردنش را كج كرد و آهي

 كشيد و گفت:بپرسيد. گفتند:اول بگو ببينيم،چپي بهتر است يا راستي؟

لاك پشت گفت:فرقي نميكنند.هر دوتاشان با هم آدم را ميبرند آن بالا بالا ها،

بعد هم اگر بخواهندبخندند،آدم را از همان بالا مي اندازند پايين. دو برادر به

 هم نگاه كردند وگفتند:شگفتا!اين لاك پشت براي خودش عجب لاك پشت

 فراجناحي معقولي است.دوباره گفتند:خوب،حالا سؤال دوم.

بگو بدانيم وضع مواضعت چطور است؟گفت:قرص و قايم است.اگر باور نميكنيد

خودتان بياييد دست بزنيد. دو برادر دستي به زير و بالاي لاك پشت كشيدند و

چشم شان از تعجب گرد شد وبه هم گفتند ماشالا چه مواضع قرص و قايمي دارد.

 بعد گفتند:خوب حالا سؤال سوم.اين سؤال در گوشي است.گوش ات را بياور جلو.

لاك پشت گوشش را برد جلو.دو برادر در گوشش گفتند:((...............))لاك پشت

 هم در گوششان گفت:((...................)) {در اصل افسانه هم بعلت در گوشي

 بودن و تاپ سكرت بودن سؤال و جواب ،چند جمله اي درج نشده است.} آن دو برادر

به لاك پشت گفتند:اي بزرگوار بيا و بشو سخنگوي جناح ما.مي شوي؟ لاك پشت

سرش را كرد توي لاكش وگفت:لاك پشت رفته گل بچينه! برادر ها بعد از سه بار

 پرسيدن،از لاك پشت جواب بعله گرفتند وآن روز لاك پشت شد سخنگوي آنها.

...

بغز نکن بهار من بغز تو آبم میکنه

يكي بود يكي نبود،غير از خدا هيچكس نبود. يك جوانمردي بود در ولايت غربت

 به نام خواجه الماس.اين خواجه الماس يك برادري هم داشت كه اسمش

خواجه مراد بود ومرد خيلي خوب و با خدايي بود.يك روزي اين خواجه الماس

رفت پيش برادرش وگفت اي برادر،مي داني كه من از اين دار دنيا فقط سه تا

شتر دارم. دوتاشان را مي سپارم به تو وخودم دارم ميروم ولايت جابلقا از

 براي پيدا كردن يك لقمه نان حلال. خواجه مراد گفت اي برادر،تو برو وخيالت

 راحت باشد كه من مثل تخم چشمم از اينها مواظبت ميكنم.وقتي خواجه

 الماس خيالش از بابت شترها راحت شد،راه افتاد و رفت به طرف ولايت جابلقا.

 حالا بشنو از خواجه مراد كه وقتي برادرش رفت،شترها را برد وبست در طويله.

شب كه شد،شتر اولي به شتر دومي گفت:اي رفيق شفيق و اي يار گرامي،

بدان و آگاه باش كه خواجه الماس به سفر رفته و ما را به دست خواجه مراد

 سپرده و عروسي پسر خواجه مراد نزديك است. من در فكرم كه نكند اين

 خواجه مراد شير خام خورده درباره ما خيالاتي بكند و مارا بسپرد به دست

 قصاب.شتر دوم گفت:من هم در همين فكرم و مصلحت اين است كه ما كاري

 كنيم كه اين بلا به سرمان نيايد. دو شتر نشستند و نقشه كشيدند وآخر سر

 به اين نتيجه رسيدند كه همان شبانه بروند پناهنده بشوند به سفارت جابلقا.

اين شد كه طنابهايشان را پاره كردند و زدند بيرون و رفتند به طرف قنسولگري.

 شتر ها را همين جا داشته باشيدتا ببينيم خواجه مراد چه كرد.خواجه مراد

كه صبح از خواب پا شد،رفت به طرف طويله كه آنها را بردارد ببرد به طرف بازار

 و برايشان دمپايي ابري و سينه ريز طلا بخرد. وقتي وارد شد،ديد اي دل غافل،

جا تر است و شتر ها نيستند.اين شد كه از ناراحتي پا شد رفت در خانه

و رختخوابش را پهن كرد وافتاد در بستر بيماري. اما بشنويد از شترها كه همينطور

 رفتند و رفتند تا رسيدند به سفارت جابلقا.آنجا كه رسيدند،يك دعوتنامه

 از طرف خواجه الماس جعل كردند و ويزا گرفتند و رفتند به جابلقا. در ولايت

 جابلقا براي آنكه كسي آنها را نشناسد،دو تا عينك دودي خريدند و زدند

به چشمشان و بعدش يك شركت باربري تاسيس كردند و پس از چندي كار

 و بارشان سكه شد. حالا بشنويد از خواجه الماس كه بعد از مدتي يك تلگراف

 فرستاد از براي برادرش خواجه مراد كه :((سين.شتر چطور؟))از آن طرف

تلگراف به دستش آمد كه:((و عليك سين.شتر بي شتر.)) خواجه الماس از غصه

 و ناراحتي نشست دم در تلگراف خانه و بنا كرد به گريه كردن. در همين حال

دو شتر كه براي هواخوري آمده بودند بيرون،يك دفعه صاحبشان را ديدند و

شناختند.آمدند جلو و با خواجه الماس روبوسي كردند وآنچه بر سرشان آمده

 بود،باز گفتند.خواجه الماس كه از ديدار شترانش كلي خوشحال شده بود

 گفت:اي شتران عزيز من،بدانيد كه من در اينجا پول و پله اي به هم زده ام

و قصد دارم برگردم به ولايت غربت.بياييد با هم برويم.شتر ها قبول كردند وبار وبنديل

 سفر بستند و با خواجه الماس برگشتند به ولايت خودشان. اما بشنويد از

 خواجه مراد كه وقتي شنيد برادرش دارد مي آيد،با همان حال زار و نزار آمد

دم در دروازه شهر به استقبال.دو برادر و دو شتر همديگر را در آغوش گرفتند

 وشاديها كردند وبخصوص وقتي خواجه مراد قضيه دمپايي ابري و سينه ريز را گفت،

بكلي رفع سوء تفاهم شد و همگي شاد و خندان با هم به خانه خواجه مراد رفتند.

 خواجه مراد گفت اي برادر،حالا كه آمده اي بيا به خاطر بازگشت تو و ازدواج

 پسرم يك جشن مفصلي بگيريم.اين شد كه شهر را هفت روز و هفت شب

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه شتر حيوان نجيبي است.

نوشته آقاي ابوالفضل زرويي نصر آباد --- مرداد 1377--- هفته نامه مهر

*یک بار یارو مدادش تموم میشه ترک تحصیل می کنه.

*یارو از ساختمون ده طبقه ميفته پايين، همه جمع ميشن دورش، ازش ميپرسن:

 آقا چي شده؟ ميگه: والله منم تازه رسيدم

*مار ناراحت یه گوشه نشسته بوده . ازش می پرسن چی شده ؟ میگه :

*يه گوسفند قرص اکس میخوره . میره سر خیابون میگه دربست گشتارگاه

*يك روز يك نفر وارد قبرستان مي شود مي بيند مرده ها خارج از قبرها منتظرند .

* سلام دوست عزيز صميمانه اميدوارم كه در سال جديد پله هاي ترقي رو

 يكي يكي طي بكشي.

* يه مورچه عاشق دختر همسايه ميشه، بعد از يك هفته مي‌فهمه كه چايي خشك بوده.

* یه نفر میره بانک وام بگیره ضامن نداشته ، منفجر میشه!!!!!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ادویه خانواده پرجمعیتی است.

اغلب اوقات با هم به مهمانی غذاها می روند.

البته همه سر وقت حاضر نمی شوند و چندتایی هم هرمهمانی را مناسب

حضورشان نمی دانند!

نمک، مادربزرگ خانواده، پایه و اساس همبستگی اعضای آن است.

فلفل سیاه، پدر بزرگ خوش قلب و سخت گیر خانواده است.

میانه اش با پسرها بهتر است تا با دخترها!

دارچین، مادر گرم و مهربان خانواده است.

نبودش در مهمانی ها معمولا باعث سردی و سکوت دیگران می شود.

زیره، پدر پرکار و فعال خانواده، همه تلاشش این است که

اعضای خانواده اش همیشه موفق باشند. تقریبا همیشه حرف آخر را می زند.

طوری که هر مهمانی را در شان حضورش نمی داند.

دختر دیگرش آویشن، معمولا مشغول مطالعه است.

میانه اش با برادرهایش، فلفل قرمز و کاری، بهتر است تا با خواهرش.

پسرها، همیشه همه جا حاضراند. تند و تیز و پرجنب و جوش.

جوانند و جویای نام!

زردچوبه، خاله خانم خانواده، تقریبا همیشه مشغول وراجی و قصه سرایی است.

و همه را به خنده وا می دارد و هیچ چیز را به اندازه مهمانی دوست ندارد.

که گاهی به خاطر رعایت احترام دیگران سرکی در مهمانی می کشد.

خیلی رک و بی پرده نظرش را می گوید و معمولا هم در حال انتقاد است.

به همین خاطر کسی زیاد تحویلش نمی گیرد.

دلم برات تنگه عزیز یادی نمیکنی زمن

                                      دارم دیوونه میشم و نمیبینی نیاز من

 میخوام ببینمت ولی فاصله از من تا خداست

                                      خودم هزار و یک طرف همه حواسم به شماست

 وقتی نمیبینم تورو ، چشمامُ واسه کی بخوام

          نفس برام سمّی میشه ، هوارو واسه کی بخوام

 انگار نه انگار که دلی برای بودن تو بود

                                     رفتی و بین آدما شدم یکی بود و نبود

 یه جور واقعی تورو حس میکنم توی تنم

                    به جون تو بدون تو دیگه دارم دق میکنم

 صورت ماه تو عزیز دیوارهای خونه شده

                                          هرکی میبینتم میگه طفلکی دیوونه شده

 تو رو خدا راضی نشو بیشتر از این هدر بشم

              ...دیگه بسه راضی نشو اینجوری در به در بشم...

يكي بوديكي نبودغيرازخداهيچ كس نبود يك پادشاهي بود در ولايت غربت كه

 بسيار با مروت و رعيت پذيربود.اين پادشاه،هرشب يك لباس شندر پندر پاره

پوره درويشي را مي پوشيد وكشكول به دست وتبرزين بردوش، مي رفت

دركوچه هاي شهرو سرك مي كشيد تا ببيند حال وروزمردم چطوراست.

يك شب كه با لباس درويشي رفته بودبه سركشي،همين طوررفت تا رسيد به

 يك كلبه خرابه اي.ازپشت شيشه سرك كشيد وديد كه سه تا درويش دورآتش

 نشسته اند ودارند دردودل مي كنند.پادشاه كه خودش را دروغكي شكل

درويش ها كرده بود،آمد دم در وگفت: ياهو! سه درويش كه توي كلبه نشسته

 بود،گفتند:وعليك ياهو! بفرمادرويش. پادشاه وارد كلبه كه شد و

 بعدازسلام وعليك،نشستند وگرم صحبت شدند.درويش اول گفت:اي برادر بدان

كه ما سه درويشيم ازسه ولايت مختلف وامشب خلوت انسي دست داده است

 تا گردهم بنشينيم وآرزوهايمان رابراي هم تعريف كنيم. پادشاه گفت:بسيار

پسنديده است،تعريف كنيد تا ماهم بشنويم.درويش اول گفت:من دلم ميخواهد

 كه هروقت ميگويم ((ياهو))يك قاب چلوخورشت پيش رويم حاضرشود.

درويش دوم گفت:من دلم ميخواهد كه چهار تا زن داشته باشم.بايكي شان

زندگي كنم، سه تاشان هم باشند براي زاپاس. درويش سوم گفت:من دلم

ميخواهد كه بتوانم درگوشي با پادشاه يك ولايتي صحبت كنم. پادشاه گفت:

من دلم ميخواهد كه خداهرچي دلتان ميخواهد،به شما بدهد. حوالي صبح

كه شد،پادشاه ازدرويشهاخداحافظي كردومخفيانه برگشت به قصرپادشاهي

 خودش.صبح كه شد،چند تا از مامورهاي خودش را فرستاد به نشاني همان

 كلبه وگفت:ميرويد به اين نشاني،سه تا درويش توي كلبه نشسته اند،برشان

ميداريد،مي آوريدشان به حضور ما.ماموران رفتند و بعد از يك ساعت،سه

 درويش را آوردند به خدمت پادشاه در قصر. سه درويش وقتي چشمشان به

 شاه افتاد،فهميدند كه اي دل غافل،اين پادشاه ،همان درويش ديشبي است.

پادشاه گفت كه درويش اولي را ببرند به مطبخ شاهي. به نوكرها هم گفت

 كه هر وقت اين درويش،بگويد ياهو يك قاب چلو خورشت بگذارند جلوش.

درويش اولي رفت به مطبخ.هر از چند دقيقه اي،يك صداي ياهو از مطبخ مي آمد.

بعد از سه ساعت،يكي از نوكرها آمد وگفت:قربان درويش اولي تركيد.

دودرويش،آب دهانشان را از ترس قورت دادند.شاه به درويش دوم گفت:چند

 تا زن ميخواستي پدر جان؟ درويش دوم گفت:چهار تا.پادشاه او را در بغل

 گرفت و قدري اشك حسرت ريخت وگفت چهار تا زن به عقد او در آورند

 وراهيش كردند. بعد از سه ساعت،نگهبانهاي قصر آمدند وگفتند:قربان

درويش دوم،همان دم در قصر،از خوشحالي دق كرد ورفت به رحمت خدا.

پادشاه به درويش سوم گفت:حالا نوبت توست.بيا با من در گوشي صحبت كن.

 درويش سوم جلو رفت ودهانش را گذاشت در گوش پادشاه و گفت:اي

پادشاه،بدان وآگاه باش كه من خودم پادشاه ولايت جابلقا هستم و ديشب آمده

 بودم با لباس درويشي در ولايت غربت تا ببينم وضع رعيت شما چطور است

و بدان كه من هم قصه هاي شاه عباس را خوانده ام.آن درويش اولي پادشاه

 ولايت جابلسا بود ودومي پادشاه ولايت كابلسا . خدا رو شكر كه در ولايت

شما هيچ ادم فقيري پيدا نميشود.پادشاه از خوشحالي درويش سوم را در

 آغوش كشيد وگفت:اي برادر،فقير ودرويش،نمك مملكت است. حالا كه هيچ

 فقيري در اين مملكت نيست،بيا تا من وتو براي خالي نبودم عريضه با هم

برويم به گدايي. پادشاه جابلقا قبول كرد و اين دو با هم رفتند به گدايي.

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه هر جا گدايي ديديم،اول تحقيق كنيم،

- يارو تو جبهه پشت ضد هوايي بوده ميزنه يه هواپيما رو ميندازه. خلبانه با چتر

نجات ميپره بيرون، یارو ميگه: بچه‌ها در رين صاحابش اومد!

- احمق كسي است كه به همه چيز اطمينان كامل داشته باشد. مطمئني؟ صددرصد

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت :

 اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

 پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرند ه ها و

 انسا نها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه

ممكن بود. پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده

 را نفهميد، اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي

 تو خالي است . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد .

 چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني.

 پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان

رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند

فراموشش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين

كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي

 سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه هاي

كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟

 زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم،

بال هايت را كجا گذاشتي؟ انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي

چيزي را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست ....